Mijn verhaal
Mijn pad is nooit het makkelijke pad (geweest)
Het is altijd al met vallen en opstaan gegaan.
Het eerste deel van mijn leven leefde ik het leven vooral vanuit het perspectief van anderen. Ik wilde gezien worden. Ik wilde erbij horen. Ik wilde gewaardeerd worden. Ik zat vast in het ‘doen’ zoals anderen dat deden, veel denken en ‘zorgen voor anderen’. Ik was aan het overleven.
Iets doorvoelen? Hoe werkt dat?
Fast forward naar mijn 23e, toen ik vol in mijn eerste relatie- en financiële crisis zat. Ik weet nog goed dat mijn eerste therapeute - die lichaamsgericht werkte - tegen me zei dat ik de dingen te ‘doorvoelen’ had. Ik was zo afgesneden van mijn diepere gevoel, dat ik echt geen flauw idee had wat ze bedoelde. Ik raakte er in de war van.
Gaandeweg begon ik in die sessies te ervaren wat ze bedoelde met ‘bij mijn gevoel blijven’ en ‘niet vanuit je hoofd praten’. Elke keer sprak ze me aan wanneer ik weer in mijn hoofd schoot. Het frustreerde me enorm dat ik daar blijkbaar zo’n moeite mee had, maar ik begon ook te begrijpen dat dit mijn strategie was om te overleven: dingen overdenken en hyper-alert zijn op de behoeften van anderen.
Dat lijntje naar mijn gevoel weer vinden, was een belangrijke stap in het hervinden van een basis in mezelf. En het verwerken van veel dingen uit mijn jeugd.
Ik wilde alles inhalen, dus zei ‘ja’ op alles!
De relatie duurde nog een tijdje voort en was liefdevol, maar ook complex. Rond mijn 30e ging het uit en na de breuk hervond ik een tijdje een intens gevoel van vrijheid. Ik wilde alles inhalen wat ik voor mijn gevoel in de jaren daarvoor had gemist. Dus ik vertrok alleen op reis - naar Canada - en zei bij thuiskomst werkelijk overal ‘ja’ op, want ik wilde het zo graag en ‘het kon’!
Ik had toen ook een leuke baan, bij een start-up voor duurzaamheid. Een plek vol idealen en een hoge werkdruk, waarbij er niet bepaald sprake was van begrenzing. Je voelt het misschien al aankomen, maar ook hierin was ik dus afgesneden van mezelf, grenzeloos was ik.
Ik nam te weinig tijd voor alleen-zijn, rust en herstel (wat ik juist heel erg nodig heb). En dus belandde ik in een dikke burn-out.
To-taal leeg en verward zat ik als laatste redmiddel op een prachtig strand in Thailand waarvan ik hoopte dat ik er kon uitrusten en opladen, maar ik kon er niet meer van genieten. Nergens meer van. Ik wilde alleen maar onder een deken verdwijnen, zo verschrikkelijk moe was ik.
Ik snapte werkelijk niet hoe ik hier had kunnen belanden. Ik deed toch allemaal dingen die ik leuk vond? Die geven toch energie? Wat deed ik nou verkeerd?
De eerste stappen op mijn eigen pad
Toen ik terugkwam uit Thailand begon me te dagen dat dit niet in een paar weken was opgelost.
Na een paar maanden op bed te hebben gelegen, startte ik een coachingstraject bij Els van Steijn en leerde mezelf opnieuw kennen. Ik begon weer een idee te krijgen van wie ik echt was en wat mijn plek was.
In de (familie)opstellingen die ik met haar heb gedaan, kwamen dingen naar boven die nog in de weg zaten bij het leven van mijn eigen leven. En langzaam vond ik meer vaste grond. Ik kon weer gaan opbouwen, stap voor stap.
Ook maakte ik toen de stap om als zelfstandige te gaan werken, zodat ik mijn eigen agenda en opdrachten kon bepalen. Ik wilde vrij zijn in het kiezen van mijn werk.
En toen kwam alles tegelijk…
Een paar fijne jaren kwamen, tot de volgende heftige crisis zich aandiende. Een maand na de geboorte van mijn dochter Wende - wat op zichzelf al heel intens was - werd mijn vader gediagnosticeerd met uitgezaaide alvleesklierkanker.
Nog geen drie maanden na Wende’s geboorte overleed mijn vader. Er zat nog geen maand tussen diagnose en sterven. Het ging vreselijk snel.
Het was prachtig en verschrikkelijk tegelijkertijd.
Na een heftig leven, was mijn vader die paar laatste weken een soort engel, alleen maar liefde. Hij zat meteen in de overgave en dat was zo bijzonder om mee te maken.
Kort na zijn overlijden, ging de relatie tussen mij en Wende’s vader over. De relatie kon deze heftigheid er niet bij hebben.
Ik was net moeder geworden, had geen huis meer, zat vol in de rouw om mijn vader en moest een weg zien te vinden in het uit elkaar gaan en organiseren van co-ouderschap met een klein baby’tje.
Waarom, waarom, waarom?
Hoe ging ik dit doen? Ik kon gelukkig tijdelijk bij mijn eigen moeder terecht. En ik pendelde dan twee keer per week heen en weer naar Wende’s vader.
De onmogelijkheid van het leven, hoe alles dan ineens tegelijk gebeurde, zorgde bij mij niet alleen voor heel veel crisis op alle fronten, maar vooral voor een spirituele crisis. Waarom? Waarom gebeurt dit allemaal tegelijk? Waarom word ik drie richtingen opgetrokken? Wie verzint dit? Ik voelde echt wanhoop.
Stapje voor stapje…
En toch landde ik stapje voor stapje - na alle boosheid en verdriet - uiteindelijk in overgave. Ik kreeg weer vertrouwen in het leven, dat het leven er niet op uit is om me kwaad te doen. En dat crisis toch echt mijn manier is om grote sprongen te maken in mijn ontwikkeling.
Dat ik zelfs met intense rouw, een moeizame start van het co-ouderschap, thuisloos en de zorg voor een kleintje nog steeds vaste grond kan vinden. Stukje bij beetje.
“The grass isn’t greener on the other side. Watering the soil beneath your feet is where true abundance lies.” ~ Charlotte Brereton (a.k.a. Blu of Earth)
En die grond is inmiddels zo stevig geworden dat ik het heel graag wil doorgeven. Ik heb ‘along the way’ zoveel geleerd waarmee ik anderen kan ondersteunen om ook Thuisgrond te vinden. En met Thuisgrond bedoel ik een echt fundament in jezelf, los van de uiterlijke omstandigheden.
Thuisgrond is geen harde grond, maar het voelt zacht en mossig, zonder oordeel en vol vertrouwen in de eigen ontwikkeling en het leven.
Het is blijkbaar onderdeel van wat ik te doen heb hier op deze aardbol. Geconfronteerd worden met wat niet werkt en dan uitvinden hoe wel. Zodat ik het kan doorleven en doorgeven.
Zo heb ik uiteindelijk een leven gecreëerd dat ik vol vertrouwen leef. Zonder oordeel (waar ik aan vasthoud) over mezelf en anderen en met een bak aan compassie.
